72. Nacht

Er zijn nachten waarvan ik me niet eens herinner óf en hoe vaak ik wakker werd. Andere nachten gaan mijn ogen al vanaf drie uur quasi elk uur open. Ik besef dan maar amper dat ik wakker ben, maar toch weet ik maar al te goed dat als ik mijn ogen opnieuw sluit, ik opnieuw zal […]

68. Première Vader Onbekend

Ik was gisteren samen met de andere donormeiden en onze detective in Den Haag op de première van de documentaire “Vader Onbekend“. Ik had op voorhand al een pakje zakdoekjes in mijn tas gestoken (ken jezelf), maar dat ik die zo vroeg op de avond al ging nodig hebben, had ik zelf toch ook niet […]

65. “Zon schijnt!”

In december maakte ik me nog de bedenking dat het precies pas geleden was dat de lichtjes in de bomen hingen, maar vreemd genoeg heb ik niet hetzelfde gevoel bij de lente. Het lijkt wel alsof ik het vorig jaar nooit lente zag worden. Ik was me toen niet bewust van de warmte van de zon […]

64. Beste donor

U had waarschijnlijk niet met mij gerekend, maar ik ben er toch… al bijna 30 jaar ondertussen. Ik vraag me oprecht af hoe het u vergaan is de afgelopen jaren. Misschien heeft u nu een vrouw en kinderen die zelfs nooit geweten hebben dat u gedoneerd heeft. Misschien heeft u er vroeger helemaal niet bij […]

63. Adem

Mijn ogen dwaalden vaak af naar het ronde rode tapijt en ik voelde hoe onze verbinding, die we zo zorgvuldig hadden opgebouwd, stilletjes verbroken werd. Ze stond voor mijn glazen muur, terwijl ik net dacht dat die er tussen ons niet was. Het voelt soms alsof je tegen een muur botst. Maar elk teken van leven laat […]

62. Soms

Soms ontbreekt het me aan woorden. Ik zeg dan enkel: “Ik weet het niet?”. Wanhoop verstopt achter een vragende intonatie en een glimlach in de hoop dat iemand anders voor mij de lege vlekken kan invullen. Soms heb ik het gevoel dat ik mezelf niet ken en als een vreemde ronddool in mijn eigen lijf […]

60. Uitpluizen

Simpel zal ik datgene waar ik nu al een maand mee bezig ben wel nooit kunnen uitleggen, maar ik heb besloten toch een poging te wagen. Het resultaat van mijn DNA-test kwam in november binnen. Daarvan toonde ik jullie al een deeltje van de Origins, maar ze geven je natuurlijk meer dan dat. Je krijgt […]

59. Is daar iemand?

Van wie zijn die handen toch, die plots uit het niets verschijnen en me uit alle macht de duisternis in trekken? Een duisternis die alles opslorpt en waarin niets meer lijkt te bestaan. Geen vreugde, geen hoop, geen gevoel. Opgerold in een bolletje lig ik te wachten tot het weer licht wordt. Plots hoor ik gestommel […]

57. Zes donormeisjes en een detective

Onzichtbaar verbonden door een soort heimwee naar onze onbekende delen. Door het diepe verlangen het te weten. Door een groot rechtvaardigheidsgevoel. Door de frustratie van gesloten deuren. Door zoveel onbegrip van de fertiliteitsartsen die ons niet eens te woord willen staan. Door de hekel aan platitudes. Door het nerdgehalte waarmee we aan DNA- en stamboomonderzoek […]

56. Golven

De golf kan in alle fasen van de zoektocht genadeloos toeslaan. In de eerste plaats bij de ontdekking dat je een donorkind bent. Het kan even duren voor je hierna weer kan ademhalen. Als je voldoende bekomen bent en je je er klaar voor voelt, ga je op zoek naar informatie omdat je er alles over […]

55. Aan mijn zij

Gelukkig ben ik niet alleen op zoek. Mijn allergrootste lichtje staat al meer dan 10 jaar aan mijn zij. Hij heeft maar 1 blik van mij nodig om te weten hoe het met mij gaat (soms zelfs voor ik het zelf weet) en omgekeerd heb ik maar 1 blik van hem nodig om te weten […]

54. Geachte

Nadat ik eerder al uit mijn lood geslagen was door het antwoord op mijn eerste mail, groeide nu gisteren ook mijn frustratie bij het lezen van de brief die u mijn ouders stuurde naar aanleiding van hun verzoek tot het opsturen van hun medische dossier. U geeft in deze brief openlijk toe dat u mijn […]

53. Ik ben niet jouw vijand

Dit wordt een moeilijke, maar ik schrijf hem toch omdat het altijd ergens (on)uitgesproken aanwezig is. Ik vertel een verhaal komende van een kant die decennialang onderbelicht gebleven is. Dat is vaak moeilijk en confronterend, zowel voor mij als voor zij die er zich tot op dit punt niet bewust van waren. Voor mij doet […]

52. Wat als je niets vindt?

Een vraag die niet vaak gesteld wordt of misschien beter gezegd die men niet vaak dúrft stellen. Als ze al gesteld wordt dan altijd erg voorzichtig, alsof ik ervan zou breken of alsof ik zelf nog nooit met die mogelijkheid rekening gehouden zou hebben.  Natuurlijk heb ik dat wel. Ik wil het geprobeerd hebben en ik […]

51. Wanneer het vertrouwen wint

Vandaag gebeurde er iets heel moois. Voor mij zaten 11 achttienjarigen. We babbelden voor de les echt zou beginnen nog even kort over dat fantástische leerkrachtenfeest en naar aanleiding van de klassenraden deelden ze hun twijfels over de studiekeuze en de invloed die dat zou hebben op het verdere leven. Plots voelde ik een spijt opkomen. […]

50. Vraag en antwoord

Een tijdje geleden kreeg ik tijdens een discussie op Facebook een vraag en het heeft lang geduurd voor ik een antwoord wist te formuleren. Wat denk je dat [het weten] voor jou persoonlijk gaat veranderen?  Het antwoord op deze vraag is niet in 1-2-3 uit te leggen en er komen ook complexe gevoelens bij kijken die waarschijnlijk moeilijk te […]

49. Weerwoord

De chaos en frustratie in mijn hoofd en de onmacht en het verdriet in mijn hart, die zou ik eigenlijk graag onder woorden brengen. Dit keer denk ik echter dat woorden nog niet in de buurt kunnen komen. Dokter B. liet van zich horen… “Uw geboorte was erg gewenst, maar zal een mysterie blijven en gebeurde […]