89. Verschil

Niet veel mensen merken het verschil tussen mijn licht en donker. Geen wonder, want geen enkele grens is zo dun. Naadloos en genadeloos loopt het in elkaar over. Van elk gevoel dat terug zou komen, verwachtte ik dat de kleuren ervan af zouden spatten. Nodeloos te zeggen dat dat uitbleef (en normaal is). Ik kwam terecht in…Continue reading 89. Verschil

88. Het regent broers en zussen

Ik ben bijna dertig, maar kan eigenlijk elke dag grote of kleine zus worden van iemand die ik nog nooit heb ontmoet. Hoe bouw je een band op met iemand, die eigenlijk zo’n groot deel van je leven zou kunnen uitmaken, maar tot nu toe ontbrak?

48. Het was

Het eerste was een ochtendlijke knuffel op eenentwintig januari. Haar kaakje tegen de mijne, haar warme handje op mijn hart.  Het was Bach’s Air die mij de volgende dag plots vanuit het niets tot tranen toe bewoog. Het waren de rozijntjes uit mijn zondagse krentenbol die mij met een enorme smaakexplosie vijfentwintig jaar terug in de tijd…Continue reading 48. Het was

46. Ik voel me…

Onze oudste dochter is langs de ene kant soms nogal een emotioneel springtuig, een temperamentvolle meid. Ze zoekt haar weg in die (nog) veel te grote wereld en botst soms op haar/onze grenzen waardoor ze ontploft. Langs de andere kant kan ze zich zo ontzettend smijten en oprecht genieten van de kleine dingen dat je er…Continue reading 46. Ik voel me…

37. Zee

Zoals ik hier al zei, vind ik het moeilijk het jaar feestelijk af te sluiten.  Een paar weken terug fantaseerde ik over hoe ik oudjaar wilde doorbrengen. Ik zei toen al lachend tegen mijn man dat ik liefst van al met een kaars op het strand zou gaan zitten, ver weg van het feestgedruis. Diep in…Continue reading 37. Zee

34. Geduld

Het afgelopen jaar hoorde ik vaak dat ik geduld zou moeten hebben. Je wordt niet vanzelf beter als het al zo lang donker is. Je moet het tijd geven. Voor het grootste deel van de tijd slaag ik daar behoorlijk in, maar op sommige momenten raakt ook mijn geduld op. Ongeduldig verlang ik naar het moment…Continue reading 34. Geduld

30. Helemaal niets

Ik kan met verstomming zitten kijken naar de vrouw die op een maandagochtend met een tijdschrift en een tasje koffie op haar bestelling in de broodjesbar wacht. Hoe heerlijk moet het zijn om je bijvoorbeeld ergens op je eentje met een boek of magazine te zetten en er dan ongestoord in te lezen zo lang…Continue reading 30. Helemaal niets

29. (On)zichtbaar

Gisteren werd ik op het einde van de dansles bij het afsluitende yogamoment overmand door emoties. Het was al enkele weken geleden dat ik er nog geraakt was en dus ook de confrontatie met de spiegel was aangegaan. Achteraf gezien was dat al een teken aan de wand. Ik was afgelopen maand erg bezig met mijn verhaal te verspreiden en…Continue reading 29. (On)zichtbaar

26. Ver(der)dwalen

Er zijn zo van die dagen dat mijn hart zwaar weegt zonder tastbare reden. Soms willen hoofd en hart niet meer hetzelfde en dan rest er niets anders dan verder te dwalen met de stroom van alledag. Onvermijdelijk stelt zich dan de vraag: Zal verder dwalen weer verdwalen worden of wordt het dit keer anders?