62. Soms

Soms ontbreekt het me aan woorden. Ik zeg dan enkel: “Ik weet het niet?”. Wanhoop verstopt achter een vragende intonatie en een glimlach in de hoop dat iemand anders voor mij de lege vlekken kan invullen. Soms heb ik het gevoel dat ik mezelf niet ken en als een vreemde ronddool in mijn eigen lijf […]

59. Is daar iemand?

Van wie zijn die handen toch, die plots uit het niets verschijnen en me uit alle macht de duisternis in trekken? Een duisternis die alles opslorpt en waarin niets meer lijkt te bestaan. Geen vreugde, geen hoop, geen gevoel. Opgerold in een bolletje lig ik te wachten tot het weer licht wordt. Plots hoor ik gestommel […]

48. Het was

Het eerste was een ochtendlijke knuffel op eenentwintig januari. Haar kaakje tegen de mijne, haar warme handje op mijn hart.  Het was Bach’s Air die mij de volgende dag plots vanuit het niets tot tranen toe bewoog. Het waren de rozijntjes uit mijn zondagse krentenbol die mij met een enorme smaakexplosie vijfentwintig jaar terug in de tijd […]

46. Ik voel me…

Onze oudste dochter is langs de ene kant soms nogal een emotioneel springtuig, een temperamentvolle meid. Ze zoekt haar weg in die (nog) veel te grote wereld en botst soms op haar/onze grenzen waardoor ze ontploft. Langs de andere kant kan ze zich zo ontzettend smijten en oprecht genieten van de kleine dingen dat je er […]

43. Donker

Waar zal ik beginnen? Ik schrijf er altijd een beetje om heen, rond de schaduw en de mist. Moet ik er eigenlijk één woord op plakken?

39. Verdwenen

Ik weet niet meer wanneer het precies gebeurd is. Ik denk dat het stilletjes aan doorheen de jaren afgebrokkeld is. Mijn gevoel, mijn vreugde, mijn enthousiasme, de lichtjes in mijn ogen. Het ging zo langzaam dat ik het zelf niet eens in de gaten had. Voelde ik te veel tegelijk, waardoor het voelen en registreren […]

34. Geduld

Het afgelopen jaar hoorde ik vaak dat ik geduld zou moeten hebben. Je wordt niet vanzelf beter als het al zo lang donker is. Je moet het tijd geven. Voor het grootste deel van de tijd slaag ik daar behoorlijk in, maar op sommige momenten raakt ook mijn geduld op. Ongeduldig verlang ik naar het moment […]

29. (On)zichtbaar

Gisteren werd ik op het einde van de dansles bij het afsluitende yogamoment overmand door emoties. Het was al enkele weken geleden dat ik er nog geraakt was en dus ook de confrontatie met de spiegel was aangegaan. Achteraf gezien was dat al een teken aan de wand. Ik was afgelopen maand erg bezig met mijn verhaal te verspreiden en […]

26. Ver(der)dwalen

Er zijn zo van die dagen dat mijn hart zwaar weegt zonder tastbare reden. Soms willen hoofd en hart niet meer hetzelfde en dan rest er niets anders dan verder te dwalen met de stroom van alledag. Onvermijdelijk stelt zich dan de vraag: Zal verder dwalen weer verdwalen worden of wordt het dit keer anders?

14. Dankjewel

Ik weet niet hoeveel uren ik al op die stoel gezeten heb. Hoe vaak ik de dagen tot een volgende afspraak aftelde. Hoeveel e-mails ik haar geschreven heb op momenten dat de mist in mijn hoofd te dicht werd. Hoe vaak ik met een knoop in mijn maag in de wachtzaal zat, omdat ik op […]

10. Grijs

Ik heb mijzelf altijd al een melancholische ziel gevonden. Dit vertaalde zich in de boeken die ik las, de muziek die ik beluisterde, de kunst die ik mooi vond en de teksten die ik schreef. Het hoorde bij mij. Ik kwam echter dit jaar (pas) tot het besef dat het grijze ook een schaduw werpt op mijn leven. […]

6. Onzichtbaar

Als titel voor mijn blog nam ik aanvankelijk niet toevallig een citaat (“When I discover who I am I’ll be free”) uit het boek ‘Invisible Man‘ van Ralph Ellison. Ik herken namelijk veel van het “onzichtbaar voelen” waar de protagonist in dit boek ook mee kampt (ook al is de context volledig anders). Je wordt onzichtbaar als […]