92. Zwaar hart

Haar eerste vraag was met welk gevoel ik deze keer naar haar toegekomen was. Een vraag die voor mij bijna even moeilijk is als “Hoe gaat het?”. Ze zag het waarschijnlijk al in mijn ogen. De muur waar ze even door zou moeten, maar waarachter ze dan een ruwe zee zou aantreffen. Mijn hart woog […]

89. Verschil

Niet veel mensen merken het verschil tussen mijn licht en donker. Geen wonder, want geen enkele grens is zo dun. Naadloos en genadeloos loopt het in elkaar over. Van elk gevoel dat terug zou komen, verwachtte ik dat de kleuren ervan af zouden spatten. Nodeloos te zeggen dat dat uitbleef (en normaal is). Ik kwam terecht in […]

84. Kleurenblind

Op mijn zwart-wit palet viel uit het niets ook af en toe een druppel verf: roze van de bloesems die ik vorig jaar niet zag, warm rood van de schaterlach van mijn lieve dochter die morgen vier (!) wordt, staalblauw van de lucht die nu wel oneindig lijkt, zachtgroen van de knuffels van mijn kleine meid die me tot rust brengen.

74. Alsof-knoop

Soms zit er een knoop waar er lucht zou moeten zijn. Het voelt alsof er tien ton op mijn borstbeen drukt. Doorademen lukt maar moeilijk en ik snak naar adem. Al heel de vakantie stond ik ermee op en ging ik ermee slapen. Tegen de stroom in zwemmen vergt kracht en heel veel energie en terwijl ik […]

72. Nacht

Er zijn nachten waarvan ik me niet eens herinner óf en hoe vaak ik wakker werd. Andere nachten gaan mijn ogen al vanaf drie uur quasi elk uur open. Ik besef dan maar amper dat ik wakker ben, maar toch weet ik maar al te goed dat als ik mijn ogen opnieuw sluit, ik opnieuw zal […]

63. Adem

Mijn ogen dwaalden vaak af naar het ronde rode tapijt en ik voelde hoe onze verbinding, die we zo zorgvuldig hadden opgebouwd, stilletjes verbroken werd. Ze stond voor mijn glazen muur, terwijl ik net dacht dat die er tussen ons niet was. Het voelt soms alsof je tegen een muur botst. Maar elk teken van leven laat […]

62. Soms

Soms ontbreekt het me aan woorden. Ik zeg dan enkel: “Ik weet het niet?”. Wanhoop verstopt achter een vragende intonatie en een glimlach in de hoop dat iemand anders voor mij de lege vlekken kan invullen. Soms heb ik het gevoel dat ik mezelf niet ken en als een vreemde ronddool in mijn eigen lijf […]