Het is iets waar ik op blijf botsen - letterlijk en figuurlijk - spiegels are everywhere! Maar hoe zit dat bij jou?
Vandaag werd je drie. Je toont het fier met je vingertjes. Net zoals elke ochtend kwam […]
Sinds 1998 was Narelle op zoek naar haar biologische vader en ijverde ze voor wetswijziging in Australië. Ze dacht dat ze last had van een prikkelbare darm, maar het was iets anders waar ze niets van wist omdat ze een donorkind was.
Het was een hele oefening om zelf opnieuw de balans te vinden én tegelijkertijd te schrijven over dat wat mij zo diep getrokken heeft.
In oktober 2016 – niet toevallig het moment waarop ik met deze blog begon – schreef […]
Voor ze in slaap viel, keek ze naar me op, minutenlang recht in mijn ogen, met haar arm in de mijne gehaakt. Zou ze het voelen...
Je zoekt naar elkaar, klopt misschien bij dezelfde mensen aan, maar niemand helpt je naar elkaar.
In het begin moest ik niets van haar weten. Wat moet ik nu met haar aanvangen? Haar negeren, leek toen de beste oplossing. Dat lukte aardig, tot ze zich écht helemaal geïnstalleerd had.
Toen ik afgelopen week achter de schermen stond te ijsberen, kwam er maar één ding in mij op...
Oudejaar = lijstjestijd! Een hapklaar brokje, voor ieder wat wils, terwijl de ovenhapjes staan te bakken of je de servetten voor vanavond vouwt. Hier gaan we!
"You've seen the films, kiddo. It ain't over till it's over."
Ik probeerde paniekerig en wat onhandig alle draad weer bij elkaar te rapen voordat hij vuil zou worden, iemand erop zou trappen of zou zien dat het allemaal in de war zat. Tevergeefs.
Vorig jaar wist ik niets. Vandaag klopt mijn puzzel al een beetje meer.
Op mijn hart zit een zwart stipje. Soms is het maar zo klein als een speldenkopje en andere dagen lijkt het eerder op de dikke vlek die een alcoholstift wel eens onbedoeld achterlaat.
Soms probeer ik me in te beelden of ik veel op je lijk. Of je zou begrijpen waarom dit voor mij zo belangrijk is en vooral of je even koppig bent als ik. Stel je voor…
Een stapel briefjes kan ik iedereen tonen, maar de betekenis erachter, die lange weg waar ik zo trots op ben, dat bleek veel moeilijker...
Met heel veel dank aan een Amerikaans donorkind, die deze tekst oorspronkelijk schreef en me de tekst naar het Nederlands liet vertalen. Ze publiceerde het verhaal in het "World Wide Donor Conceived People Network" op Facebook.
Over het begin van een onzichtbare zoektocht.
Er zijn geen woorden voor een rollercoaster als deze. Het is zoals het is en voorlopig is dat goed genoeg en soms zelfs meer dan dat...
In mijn hoofd, hart en leven kan er veel veranderen op een jaar tijd.
Welke gek geniet er nu niet van vakantie? Ik blijkbaar.
Bijna 2 maanden geleden schreef donor Lex zijn eerste brief aan al die Anonieme Donoren. Deze liet quasi niemand onberoerd. Hij had nooit gedacht dat hij zo snel al een vervolg zou kunnen schrijven.
Voor wie nog zou twijfelen, nog eens alles op een rijtje.
Voor Hanne, Inne, Catherine, Samantha, Evelien, Nele, Silke, Hendrik, Jens, Fréderique, Sarah en Thaïs. Jullie waren het mooiste cadeautje dat ik dit schooljaar kreeg...
Ik wil dat mensen anonieme donatie zien zoals het is en hoe het kan voelen voor de kinderen die eruit voortkomen, want in tegenstelling tot wat sommigen denken, stopt het niet bij de invulling van een kinderwens.