Ik was’m kwijt. De draad. Mijn schrijven (hier) viel stil, terwijl de wereld wel doorraast. Ik […]
Ik voel me een beetje jarig vandaag
In de ogen van anderen werd ik al op voorhand door jou verworpen nog voor ik het je zelf kon vragen.
'Hoe voelt het dan, je vader vinden?' Wel, een beetje zo...
Een eerste ontmoeting om nooit te vergeten.
'Hij klinkt zelfs zoals jij, An!', fluistert mijn vriendin vol ongeloof. Elke vezel in mijn lijf voelt dat dit klopt.
In afwachting van een antwoord zet ik mezelf schrap voor het worst-case scenario, maar ergens hoop ik ook dat zijn hart groot genoeg zal zijn om mijn mail te beantwoorden en dat hij voor mij uit de schaduw wil treden.
Op dit moment ben ik er 95% zeker van dat de man die mijn e-mailbericht zal open klikken mijn biologische vader is.
Wie was die man die me vanuit het verleden aankeek en wiens blik ik zo dacht te herkennen?
Eén van de 49 kleinkinderen van H & S is waarschijnlijk mijn overgrootvader/moeder. Maar wie?
Ik duik weer in de archieven, met dat extra schepje hoop.
De voorbije jaren werd het een beetje een traditie… Door mijn brieven aan 2016, 2017 en […]
Niets is zo vanzelfsprekend als het soms voor anderen lijkt.
Ze begrijpt waarom het voor mij zo belangrijk is om te weten omdat het voor haar gewoon even belangrijk is.
Tijd om de 19e eeuw in te duiken!
'A simple idea that would change everything.' (Inception, 2010)
Zei iemand al dat geduld een schone deugd is als het op DNA- en stamboomonderzoek aankomt? […]
Dat het zo lang geduurd heeft om 2018 in woorden te vatten, is alleen maar een goed teken!
Als ik wat ik voelde in woorden uit mijn hoofd kon halen, was het al de helft minder erg omdat het voor mij dan tastbaar werd in plaats van iets vaags in mijn hoofd.
Toen ik twee weken geleden op mijn voicemail een redactrice van Flair aantrof die me wilde […]
Soms zou het geweldig zijn in de toekomst te kunnen kijken... All will be well, but only time will tell.
Misschien is dit wel mijn moeilijkste en uitdagendste zoektocht van allemaal.
Over de dingen die heel erg lang niet vanzelfsprekend waren.
Donor Lex schreef zijn derde brief aan alle anonieme donoren. "Heb je die streep voor je gezien, Ad? - Dat is de streep waar ik jou overheen wil trekken. - Waarom? Zoals de Engelsen zeggen, it’s the decent thing to do."