Ik was’m kwijt. De draad.

Mijn schrijven (hier) viel stil, terwijl de wereld wel doorraast.

Ik ontmoette mijn vader in september 2019. Ondertussen zijn we 2,5 jaar en een pandemie verder. Ik denk dat iedereen op dit punt bijna vergeten is hoe het leven voordien aanvoelde. Ik niet… Het is zo schoon zoals het nu is. Zo warm. Ik heb er een familie bijgekregen.

Ik heb mezelf voor 2022 beloofd de draad hier weer op te pikken. Ik voel dat ik het schrijven mis. Waar ik uitkom zie ik dan wel weer, maar als iets me de afgelopen twee jaar duidelijk geworden is, is dat de weg nooit lang recht of vlak is en er altijd wel iets blijft om (uit) te zoeken.

Categories:

Tags:

No responses yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: