78. Wij gaan niet meer weg.

Beste Dr. B.

Ik betreur ten zeerste dat u niet bereid bent met mij hierover in gesprek te gaan. Ik begrijp dat vroeger anonimiteit beloofd werd aan donoren, maar dit is in deze tijden gewoon niet meer houdbaar. Dat zou u als wetenschapper toch ook moeten inzien.

In Nederland zijn er donorkinderen die hun halfbroers of -zussen en zelfs hun biologische vader gevonden hebben via DNA-onderzoek buiten de officiële KID-databank om. Ik ben zelf samen met nog 7 andere donorvolwassenen bezig de belangen van donorkinderen te verdedigen en actief te helpen bij DNA- en stamboomonderzoek.

Het heeft geen zin meer om onze vragen over de werking van de vroegere fertiliteitsbehandelingen te negeren. Er is een groeiende groep volwassen donorkinderen die zich terechte vragen stelt, de donoranonimiteit hekelt (we staan al 13 jaar achter op Nederland!), ervaringen over het opgroeien en identiteitsvorming deelt en ook écht gehoord wil (en zal) worden. Dit gaat niet meer weg, integendeel. Het zou mooi zijn, mochten wij door de fertiliteitsindustrie ook als mensen behandeld worden, in plaats van enkel als product.

Als mens vraag ik u dus nogmaals om hier nog eens goed over na te denken, misschien kan ook u nog een verschil maken voor ons. Die keuze ligt bij u.

Met vriendelijke groeten

An Peeters

PS Mocht u na Anonymous Father’s Day nog meer zin hebben om uw horizonten te verruimen, dan kan ik u ook dit interview met een voormalig anoniem donor aanraden.

2 thoughts on “78. Wij gaan niet meer weg.

  1. Pingback: 81. Wie denk je wel dat je bent? | An gaat op zoek

  2. Pingback: 81. Wie denk je wel dat je bent? – An gaat op zoek

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *