29. (On)zichtbaar

Gisteren werd ik op het einde van de dansles bij het afsluitende yogamoment overmand door emoties. Het was al enkele weken geleden dat ik er nog geraakt was en dus ook de confrontatie met de spiegel was aangegaan. Achteraf gezien was dat al een teken aan de wand.

the-real-difficulty-is-to-overcome-how-you-think-about-yourself

Ik was afgelopen maand erg bezig met mijn verhaal te verspreiden en zo dus zichtbaar te worden voor anderen. Eigenlijk vergat ik daardoor dat ik voor mezelf – hoe hard ik ook mijn best doe – nog steeds onzichtbaar blijf en de (h)erkenning van mezelf bij mezelf mis. Nochtans had ik dat laatste altijd als hoofddoel voor ogen toen ik met mijn zoektocht (en blog) begon. Dit inzicht roept vragen en ongeduld op en het helpt niet bepaald om de onrust in mijn hoofd te temmen.

Ik vermoed dat het gevoel al een tweetal weken onderhuids aan het sluimeren was, maar ik kon er de vinger niet op leggen. Wat ik dan maar in de plaats deed, was mezelf in mijn eigen wereldje opsluiten en iedereen op een afstand proberen te houden. Deed ik dat omdat ik niet begreep wat er miste en het dus ook aan niemand kon vragen? Wist ik zelf wel wat ik nog nodig had om weer ‘heel’ te worden?  Verwachtte/eiste ik dit keer dat het volledig van mijzelf zou moeten komen? Ongetwijfeld een combinatie van dat alles en meer.

Op een moment als dit grijp ik terug naar een liedje van Pieter Embrechts dat ik een aantal maanden geleden van een lieve vriendin doorgestuurd kreeg. Het voelt als een zachte aai, een warm deken, als een uitgestrekte hand die zegt dat ik dit niet alleen hoef te doen. Een groot geluk dat ik vandaag ook letterlijk een uitgestrekte hand aangereikt kreeg, die me hielp een beetje orde te brengen in de “ik weet het niet”-chaos.  Worden wie je bent, kan je toch alleen in relatie tot de ander, toch?

Misschien dan toch nog niet zo slecht bezig…

Geef een reactie