13. Op zoek naar (h)erkenning

Ik ging nog eens door mijn oude fotoboeken die mama met veel liefde voor mij heeft samengesteld. Vroeger werd ik nooit graag geconfronteerd met foto’s van mezelf. Ik had evengoed in een fotoboek van een ander kindje kunnen bladeren. Zo vreemd kwam ik mezelf voor.

Nu begin ik mezelf te zien. Een ontzettend gekke gewaarwording. De wetenschap dat 50% een vraagteken is, vormt geen obstakel meer om mezelf te herkennen. Plots zie ik ook mijn jongste dochter en de ogen van mijn oudste. Maar onvermijdelijk volgt dan ook de vraag: “Als zij zo fel op mij lijken, op wie lijk ik dan?”.

1 thought on “13. Op zoek naar (h)erkenning

Geef een reactie